Schotland.

Schotland trok mij al jaren en ik weet dat ik hier een aantal levens heb geleefd. Er waren tig redenen om niet te gaan totdat ik vorig jaar in september recht tegenover de foto van Schiehallion kwam te staan. Emotioneel stond ik daar, ik voelde de berg roepen. Hierna stond ik nog vele keren voor de foto, de emoties bleven.

Tijdens workshops hadden we het vaak over Schotland. Ik had mij nog steeds niet opgegeven voor de reis hoewel ik allang had kenbaar gemaakt dat ik graag zou willen gaan. Maar echter, ik voelde bangheid, bang voor de confrontatie met Schotland en de Schiehallion in het bijzonder.

Het zou de zwaarste tocht en indrukwekkendste reis van mijn leven (tot nu toe) worden....

John, Johanna, Erna, Tonnie en ik, gezamenlijk in een auto, achter Maryse en de rest aan, onderweg naar Schiehallion. Hoe dichter we bij de berg komen, hoe stiller ik word. Het gevoel van "nu gaat het gebeuren"gaat niet meer weg.

De auto's worden geparkeerd en we nuttigen nog wat. Een voor een gaan we de berg op. Hoewel het lijkt alsof de meerderheid gezamenlijk gaat, volgt toch ieder z'n eigen pad/proces.

Iedereen is weg en ik loop langzaam het pad op, zeg maar gerust zeer langzaam. Voetje voor voetje kom ik vooruit. Emoties komen los. Huilend, snotterend, spugend, bijna brakend. Dit voelt loodzwaar aan. Niemand is in mijn buurt. Het is goed zo. Ik weet en voel dat ik mijn pad 'alleen' moet lopen.

Mijn rugzak wordt steeds zwaarder en zwaarder en voelt als het kruis van Jezus. Op bijna handen en knieën klim ik verder. Ik moet en zal de top bereiken. Dit is mijn reis en dat is mijn doel, en op pure wilskracht ga ik verder.

Op en neer gaan mijn emoties. Dan "loop"ik weer en dan sta ik weer stil. Lichte, zware en zeer zware momenten komen langs. Totdat ik halverwege ben. Ik voel mij lichter worden, ik kan weer gewoon rechtop staan. Ik voel mij bevrijd, ja, dat is het goede woord. Bevrijd!

Er is een enorme last van mij afgevallen. Ik kijk om mij heen. De lucht is blauw en de zon schijnt volop. Voor het eerst geniet ik. Ik geniet van het schitterende uitzicht en ik geniet diep van binnen.

In vorige levens in Schotland was ik een vrijheidsstrijder. Ik kwam op voor groepen mensen. Gaf hen hoop en geloof in vrijheid. Weg met onderdrukking. Tijdens deze strijd is mijn geliefde vermoord. Dit bracht mij strijdlust maar mijn hart was gebroken.

Ik heb gevochten en gevochten, maar de mensen van "stand" (o.a. de edelen) waar ik voor vocht lieten mij vallen. Ik was bedrogen en opnieuw brak mijn hart.

De burgers waar ik voor vocht moest ik teleurstellen. Ik zag en voelde dat aan de mensen. Ik had gefaald! En opnieuw brak mijn hart....

Tijdens mijn tocht op Schiehallion kon ik deze hartpijnen los laten. Vanaf het begin heb ik een opvallende steen vast gepakt.

Eigenlijk vast geknepen. Ik beloofde mezelf dat ik de steen tot op de top bij me zou houden.

Vanaf halverwege liep ik licht en gemakkelijk. Met Erna en Tonnie heb ik een gedeelte samen gelopen naar boven toe. Heel toepasselijk allemaal want we weten dat we een aantal Keltische levens samen hebben doorgebracht.

Genietend van de omgeving en van mijn bevrijdde gevoel kom ik alleen aan op de top en ontmoet daar een aantal mensen van de groep. Na wat woorden te hebben uitgewisseld ben ik in mijn eentje languit in de zon gaan liggen. Dit gaf mij natuurlijk een heerlijk gevoel.

Toen iedereen alweer was begonnen aan de terugreis begon bij mij ook het gevoel te komen om af te dalen. Maar voordat ik hiermee zou beginnen moest die steen nog weg. Met een werkelijk diepe dierlijke oerkreet (ik was zelf nogal verbaasd) heb ik de steen weggegooid. Wat een opluchting

Het pad naar beneden ging gemakkelijk. Onderweg heb ik een aantal opvallende stenen meegenomen als souvenir. Genietend van de omgeving en een heerlijk gevoel in mijn lichaam daal ik af. Erna en Tonnie haal ik langzaam in. Samen lopen we verder.

Bij een ruïne aangekomen laat ik hen "los". Afscheid nemen van de ruïne geeft mij nog wel een brok in de keel maar ik kan het met een gerust hart achter mij laten. Het einde van de tocht is nabij. De bruggen zijn in zicht, het hekwerk nadert. De top van Schiehallion lijkt ver weg.

Zo'n tocht kan ik eigenlijk niemand aanraden want de pijn was hart verscheurend en tegelijker tijd kan ik het

iedereen aanraden want de heling van mijn hart geeft mij een intens gelukkig gevoel.

Schiehallion is in mijn hart en eigenlijk was dat altijd al zo. En ik weet zeker dat ik ook in het hart ben van

Schiehallion en, ach, eigenlijk was dat altijd al zo.

Warner Rijnsbergen

ps Neem gerust contact met mij op voor op/aanmerkingen