Uit de hoge hemelen neergedaald, begon Joep aan zijn aardse leven. Al lang wist hij dat het moment van deze conceptie zijn moment zou zijn. Dat had hij al lang besloten, na gewikt en geweegt te hebben tussen 2 ouderparen. Hij had gekozen voor Geertje en Piet, omdat zijn leerlessen pittig, maar daardoor snel zouden zijn. Hij kwam vanuit zijn hoge trilling en verfijnde afstemming en Joep wilde niet alleen leren zich te handhaven op de lagere emotionele gebieden, maar ook nog zijn liefde en overgave aan eenvoudige mensen kunnen schenken. Daardoor was hij in het milieu van zijn ouders terecht gekomen.

In het begin van de zwangerschap leek alles goed te gaan

en was Joep zich alleen bewust van zijn celdeling en groei. Zijn geest was daar niet, die verkeerde in de hogere gebieden. Maar vanaf een maand of vijf merkte hij toch dat hij steeds meer contact had gekregen met dat groeiend lichaampje en zo gauw hij zich daarbij betrokken voelde, ervaarde hij ook iets van de buien en stemmingen van zijn moeder. En dat was wel even andere koek als in de lichtwerelden waar alles zo licht en heerlijk, maar ook zo vanzelfsprekend, goed voelde. Gauw terug!

Maar steeds nauwer groeide de verbinding met het babylichaam.

Steeds vaker was Joep daar en het kostte hem nu echt een bewust moment van keuze om er weer uit te gaan. Hij moest er nu echt z’n best voor gaan doen. Bah, wat is het hier zwaar en verstikkend. Ik weet niet meer goed hoe ik hier uit moet. Ik hoor erbij! Een besef van niet meer om kunnen keren. Ik zit aan mijn keuze vast! Mijn moeder is een doener. Altijd maar bezig, ook met anderen. Ze moeten trouwen. Mijn moeder en ook mijn vader zijn onzeker tegenover de familie. Vader is al helemaal geen man van flinkheid en daadkracht. Zijn zenuwen knappen zomaar af. Deze man heeft emotionele begeleiding nodig. Z’n vrouw, mijn moeder, voelt dit niet zo diep aan. Die rekent op hem. “Mijn man en ik samen tegenover de buitenwereld”, denkt ze. “Ik doe het wel”, zegt ze. “Steun maar op mij. Daarvan krijg ik een goed gevoel en dan voel ik me ook weer zekerder tegenover anderen”.

Maar ik weet; van binnen is mama helemaal alleen.

Ze vindt het eng, deze eerste zwangerschap, die ze min of meer moet beleven zonder de steun van haar familie en de flinkheid van haar man. Ze heeft echter weinig contact met haar innerlijk en is meer gericht op de buitenwereld. Mijn doenerige, lieve moeder.

Papa neemt zich voor een goede vader te zijn.

We kunnen op hem rekenen denkt hij, maar hij denkt daarbij alleen aan brood op de plank. Ik voel zijn liefde niet voor mij hier in de buik van mijn moeder. Hij staat op afstand en als ik contact wil kijkt hij steeds naar mijn moeder. Alles gaat via haar. Hij weet niet hoe hij direct met gevoelens om moet gaan. Wat hoor ik de geluiden nu ook anders in deze achtste maand. Er is minder vruchtwater. Ik kan helemaal niet meer spelen en drijven.

Ik vind de wel heel directe nabijheid van het gevoelsleven van mijn moeder bijna niet te verdragen. Zo anders dan mijn eigen licht. Zo grof haast. Zo weinig invoelend. En alles maar op willen lossen in werk. Ze is nooit innerlijk vredig en stil. De schaarse momenten dat ze bij mij stil staat en aandacht heeft voor wie ik ben, zijn op een hand te tellen. Ze denkt maar steeds; hoe moet dat nu strakjes met wonen en geld. Wat een klus zal dat zijn. Ik weet nog niet alles over de verzorging van baby’s maar ik ga het ook niet vragen aan mijn familie die het afkeurt dat ik zwanger ben van Piet. Ik red het wel.

 


Mama, wanneer ga je nu eens ontspannen zitten? Mammie.........

Als ik nu eens niet de hele tijd je zorgen en acties hoefde te voelen, dan kon ik tenminste lekker in mijn eigen energie en ziel zijn. Dan kan ik mezelf voelen in al mijn licht. Je trekt me er steeds van weg mama, je leidt me af. Ik voel hoe zwaar je het hebt met je man die toch niet zo’n flinkerd was als je dacht. De tegenvallende liefde. Nu heb je straks twee kinderen om voor te zorgen. Je man en ik. En dan je schoonvader nog ziek en inwonend bij ons. Je neemt zonder er bij stil te staan zijn verzorging op je, omdat hij de vader is van je man. Dat er door je schoonvader steeds ruzie is in huis, doet je nog meer in je buitenkant-kracht staan. Immers, jij moet alles aankunnen. En vragen om steun aan je eigen familie of man is zoiets als je onmacht laten zien. Daar denk je niet over.

Net als jouw innerlijk leven door jezelf en de omstandigheden in de kou staat,

doet het weer dat ook op mijn geboortedag. Het is verschrikkelijk koud en het ijzelt buiten. De vroedvrouw lukt het niet te komen, het is veel te glad. Je bent zo bang en onzeker mama, en dan die pijn.............. Je weet dat je al ontsluiting hebt, maar je hebt nog nooit eerder een kind gehad en je hebt het ook niet heel precies aan anderen willen vragen. En dan je man, mijn vader. Die is zo nerveus. Die wil alles wel doen, maar de zenuwen vreten hem op. En vrouwenzaken zijn al helemaal eng.

Mama, ik kan niet anders dan je healing sturen,

je gerust te stellen, mijn ziel ter beschikking stellen. Het is niet mijn geboortefeestje, dat is duidelijk. Ik neem je onzekerheid, drukte en angst over. Ik weet niet meer wie ik ben of jij. Het is zo alles overheersend die angst. En ik pers me erdoor, omdat mijn moeder dat wil. Snel. Paniek. En dan... koud, koud. Om nooit meer warm te worden. Wat is het hier akelig om me heen. En dan een goed moment; de warme buik van mijn moeder waar ik op mag liggen. En die gestage klop van haar hart. God allemachtig zeg, wat voelde dat weer even vertrouwt en veilig.

Daar gaat de deur open. Wat een koude vlagen. De vroedvrouw tilt me op. Samen met mijn moeder bekijken ze me alsof ik een ding ben, waar alles op en aan moet zitten en samen denken ze aan de volgende werkzaamheden; wat moet er nu het eerst gebeuren. Nee, voor mij geen warm vriendschaps- en liefdesgevoel om wie ik ben als persoon en ziel. De klus moet geklaard. Ik ben slechts een baby die verzorging gaat krijgen. En wel zo goed mogelijk.

Kort voor de geboorte, had ik ook al besloten mijn leven aan te vangen als strijder. Voor mij was dat de enige manier die ik kon bedenken om me te kunnen handhaven in deze mensenwereld, net als mijn moeder. Was ik dat nu die zich dat voornam of was zij dat?

 
En al mijn achtenveertig levensjaren lang heb ik ook, net als mijn moeder,

mijn krachtkant neergezet en wist niemand anders van de kwetsbare zachtheid, de onschuld en de gevoeligheid in mij. Zelfs ik wist het niet meer. Het was weggestopt. Ik overleefde. Pas na vele jaren heb ik eindelijk mijn ziel en zachtheid, mijn innerlijke wereld weer leren kennen en kon ik er langzaam van leren houden. Een half leven had ik nodig om mijn binnenkant met genoeg liefde en erkenning te omgegeven alvorens het naar buiten kon komen. En eindelijk, eindelijk kan ik nu toekomen aan nog een deel van mijn zielenles op aarde: overgave, zijn wie ik werkelijk ben. Licht, Liefde, onschuld!

Healing terug in de tijd van voor je geboorte

Als je zelf kunt terugkijken naar de ervaringen van jou als baby in de moederschoot,

kun je met je bewustzijn en liefde van nu, naar je vader en moeder en naar jezelf als baby een krachtige healing sturen terug in de tijd. Dit heeft een ongekend grote uitwerking op je huidige situatie en vaak ook in je relaties met je ouders, partner en vrienden. Het maakt daarbij niet uit of je ouders nog leven of niet. Liefde-healing gaat boven de tijd uit. Maar ook kun je kijken naar je geboortebesluit en dit alsnog wijzigen of healing geven als je denkt dat je het wilt veranderen. Misschien ben jij ook diegene geworden die je ouders wensten waardoor je eigen incarnatiedoel verloren ging. Elk pijnlijk of verdrietig moment, ook van na de bevalling, kun je healen en het gehealde zelf naar je huidige tijd brengen, waardoor je leven positie verandert. Ook al is het 50 jaar of langer geleden.

Workshop: Reïncarnatiedoel en nieuwe geboorte

Tel kort heldervoelend consult

Deze tekst mag worden gekopieerd mits in zijn geheel geplaatst en met de volgende bronvermelding: Joke ElZiam Nootebos www.elohim-centre.org tel 0031 (0) 597 541539