Met mijn vriend en zijn dochter over braderieën wandelend, de zaterdagboodschappen in huis halend, ouders bezoekend die net als vroeger bij mijn ouders, vaak bekvechten, uitverkoopoverhemden of jurkjes najagend terwijl er nog tientallen in de kast hangen, onderweg met bekenden in "socy talk" terechtkomend, onderga ik gedurende de afwerking van zo'n driedimensionaal vol dagprogramma, heel wat buitenkantprikkels. Allemaal zaken waarvoor ik vanaf mijn kindertijd was gevlucht naar mijn hogere chakra's zodat ik al minder  wezenlijke niet meer hoefde te voelen of beantwoorden. Aan traditionele en familiefeesten onttrok ik mij ook al vroeg. Pas nu kan ik zien dat ik als kind blijkbaar liever eenzaam zonder familie-vriendenbegrip, bedding en bevestiging bleef, dan mijn essentie en ware natuur te verliezen in het kopje ondergaan in een duale of gemaskerde wereld van geharrewar en uiterlijkheden. Later creëerde ik op eigen kracht mijn eigen lichtvrienden-omgeving en wereld en speelde dat alles niet meer zo.

Als ik bij mijn vriend ben voel ik me op sommige momenten minder gelukkig
Na meer dan 50 jaar verwerk ik op een dieper niveau dan ooit tevoren, nu nogmaals mijn jeugd-angsten in  de omgeving van mijn vriend en krijg ik snachts en overdag flashbacks. Alle stemverheffingen, de oordelende woorden, het gemanipuleer, de boosheid en kilte die mijn ziel ten diepste angst aanjagen, alles komt vanuit het verleden en heden opnieuw op me af.

Als ik bij mijn vriend ben voel ik me op sommige momenten minder gelukkig dan in het Elohim Centre
Ondanks onze grote Liefde en diepe innigheid is er zoveel mindstuff en persoonlijkheid i.p v. een constant dieper zieleleven. Buiten het een op een samen zijn, mis ik de subtiele warme omgangsvormen om me heen, het diepere en echtere aangeraakt worden, het openstaan en de non-duale omgangsvormen net als vele Elohim bezoekers dit ook meemaken in deze meestal meer grofstoffelijkere thuiswereld.

Ik mis mijn lichtheid, rust en de ruimte van mijn essentie met haar subtiele zintuigen
Ik besef dat ik mijn oude mind en persoonlijkheidsharnas heb aangetrokken om deze afgescheidenheid te kunnen overleven. Blijkbaar is het kristallijnen in mij nog te kwetsbaar en wil het weer vluchten. Ik heb gedachten als "moet ik dit wel allemaal doen, is dit wel de bedoeling om temidden van zoveel meer zwaarte een aantal dagen per week te leven?". Toch weet iets diepers van binnen van wel! Dit zijn ook mooie en goeie mensen, ze zijn alleen nog niet zo wakker! Ik moet zelf niet langer afgescheiden blijven.

Ineens bedenk ik dat ik vroeger als kind weerloos was en de ene oor- en keelontsteking had na de andere omdat ik het niet kon uitleggen wat ik voor narigheid thuis in de sfeer voelde, wat ik helderzag en helderhoorde aan onderliggende informatie. Ook kon ik niet spreken over wat ik zelf nodig had van mijn omgeving. Ik wist het immers niet.

Ik krijg een nieuwe kans
Nu probeer ik daarom wel te benoemen wat het bekvechten om me heen met mijn ziel doet, hoe over en weer binnenkomende pijlen ook mij raken, ook al gaan ze mij niet aan. Krampachtig probeer ik in mijn lichaam en aanwezigheid te blijven en vertel ik de anderen hoe ik opmerk dat iedere pijl elkaars ziel wel degelijk raakt maar niet langer bewust wordt waargenomen door alle verdedigingsmechanismen. Ik vertel slechts hoe dat voor mij voelt maar ben niet uit op het willen veranderen van een ander voor mijn eigen zieleheil. Ik kan immers afwachten en luisterend naar mijn innerlijk, op elk moment kiezen er mee te stoppen. Ik kan zo d eauto pakken en teruggaan naar de Elohim Krachtplaats in het gezelschap van wakkere, meer subtielere voelende mensen. Dus waarom zouden zij dan moeten veranderen?

Het voelt heerlijk dat mijn Hart weer open is, ook al ben ik op deze dagen niet op het centrum
Ik realiseer me dat ik niet meer afhankelijk ben zoals in mijn kindertijd toen ik niet weg kon en niet spreken kon en ook voel ik geen oordeel, integendeel. Ik ben me nu sterk bewust dat ik op elk moment mag weggaan als de diepe Bron in mijn buik dat signaal geeft. Ik luister niet naar mijn angstpersoon die al in de auto zit als de pijlen om me heen rondvliegen maar vertrouw op de Bron in mijn buik.

Veel oude herinneringen komen mijn dromen binnen. Ik heel in de basis
Na enkele weken "oefenen" kan mijn Hart ook weer opengaan in mezelf zowel als voor de meer afgescheiden omgeving. Ik zak al iets makkelijker in de stille rustige basisvrede en de ruimte van mijn essentie. Het voelt heerlijk dat mijn Hart weer open is, ook al ben ik op deze dagen niet op het centrum. Alleen tijdens de mooie heidewandelingen kan, naast mijn Hart, ook elke auralaag weer mijlenver openstaan en voel ik de Oneindigheid, in de vorm van moeder natuur, weer in me, net als bij het Elohim Centre. Dan ben ik weer Thuis.

Ik voel me dankbaar naar mijn vriend en de helingsmogelijkheid die zijn omgeving me biedt
Eerst voelde ik me zo benauwd en ongelukkig... Nu wordt het ruimer en kunnen ook de onbewuste en hogere delen in mezelf en van de mensen op me heen, pijnloos en oordeelloos in elkaar schuiven. Het tilt ons allemaal op in meer mededogen en een grotere Liefde. Ik kan ieders schoonheid en essentie weer duidelijker voelen en zien, dwars door de buitenkant heen en resoneer daarop, communiceer daarmee, zo gauw dat wederzijds kan.

Na vele jaren spreken daardoor bepaalde mensen voor het eerst vanuit hun kwetsbaarheid en buik
En het werkt aanstekelijk, keer na keer, kring voor kring. Er komt ruimte voor andere manieren, ruimte en bewustzijn voor een liefdevollere omgang. Er ontstaat minder humeurigheid, oude kibbelgewoontepatronen verdwijnen en maken plaats voor onderlinge warme belangstelling! Men begint elkaars innerlijk te zien door wat ik vertel over mijn eigen gevoel over hen en mezelf. Het lijkt erop dat een positieve Gouden Tijds inktvlek die zich begint te verspreiden. Het consumeerderen of consuminderen kan nog wel even wachten. Een overhemd kan er gemakkelijk bij in de kast. Eerst komt de Liefde!

Ook in de liefde met mijn vriend groei ik nog steeds
We vallen beiden heel bewust, ieder op de eigen wijze, door de persoonlijkheidslagen van wederzijdse onzekerheid en het veilig stellen door te willen afwachten of terugtrekken. We vallen daardoor steeds sneller in een grotere Liefde en Veiligheid. Als ik-stellingnames en afgescheiden gevoelens omhoog komen ontmaskeren en overstijgen we ze samen. Steeds vaker zijn er momenten waarop we in een fractie van een seconde de keuze maken om angstloos in verbinding te blijven, op de Liefde te vertrouwen, of terug te vallen in onze mind.

We kiezen ervoor om op de toppen van de essentiegolven werkelijk in elk moment, te Leven
We krijgen uitdadingen er ook naar te handelen. Soms kost het even tijd tot al onze kleine zelven er in  meegaan maar toch kunnen we niet anders dan onze essentie volgen. Onze mind en persoonlijkheid, de oppassers van  ons hart en geld, zijn niet meer aan zet. Hoe onzeker ze ook zijn, we vertrouwen op iets groters dat op ons past en dat ons de koers doet voelen diep in ons Bron-buikgevoel.

Met een warme omhelzing en kus voor jou en al jouw geliefden,
Joke ElZiam Nootebos