Enkele reacties:

3 maanden participatie in het Elohim, een verslag van Petra

Van november 2011 tot begin februari 2012 was ik deel van de participantengroep in het Elohim Centre. Ik was er om de week 4 dagen, een formule die toen klopte, maar die ook behoorlijk inspannend was omdat ik in Amsterdam woon en geen auto heb, veel en lang reizen dus. Verder is het voor een kleine zelfstandige natuurlijk financieel ook best een inspanning, want je verdient niets in die periode maar moet in het Elohim natuurlijk wel betalen.

En het was winter, de dagen kort, het buitenklussen vaak zwaar (geen perkjes aanharken maar veel stenen verslepen). Zo gezien zou je zeggen, nou moet dat nou? Maar al deze (en andere) ongemakken nam ik voorlief, want het klopte zo om daar te zijn. Het is voor mij altijd al heel fijn geweest om gewoon op de krachtplaats te verblijven, daar hoeft geen workshop of sessie bij te komen, het is zo fijn vertoeven in de tuin, zo fijn om te ervaren, dat alles er is, dat ik met alles verbonden ben.

In de participatie periode ging dat nog een stap verder, bij aankomst maandag avond ging ik eerst de tuin in, dik ingepakt zitten waar ik hoorde te zitten en dan deed zich iets voor, wat later het thema van de week voor mij bleek te zijn, en vervolgens werd dit ‘thema’ in een snelkookpan gestopt (samen met mij) en werd er in de satsangs, de thema-bijeenkomsten, in het samen wonen en werken met de andere participanten, in ontmoetingen met teamleden of andere gasten, van alles aangereikt om het van alle kanten te
onderzoeken en vooral natuurlijk mijn houding t.o.v. wat zich voordeed. Ik zei het al - een snelkookpan - vuur wat hoger, vuur wat lager, even uit, precies zo als het klopte voor het proces van dat moment. Indrukwekkend. Grote Krachten aan het werk. Wat deze periode mij ook heeft gebracht is mezelf weer eens in een alledaags groepsverband te ervaren - ik woon al lang alleen en werk éen op éen met mensen, wat dat betreft was het een heerlijke vakantie van de ‘Alleen-Onderneming-Petra Mangold’. Ik heb genoten van de prettige en onprettige wrijving, de warmte, die dat samen zijn en doen met zich mee
bracht. Veel over mezelf als mens geleerd, hoe ik nu functioneer en waarneem, waarmee ik me identificeer en welke consequenties dat heeft.

Maar vooral, vooral, zakken, zakken in de buik, voorbij oude angstdrempels, het ‘niet te durven weten’, het ‘niet te hoeven weten’, gewoon maar voelen (en vaak uiten) van wat er is. Veel, heel veel oude
negativiteit naar mezelf, het Leven laten vertrekken, niet meer nodig, niet meer passend, maar zo vertrouwd en ingesleten. Wat zijn we toch bang voor de Liefde, die openheid, die ontvankelijkheid, die
onvoorwaardelijkheid - zo eng - juist, niet ergens ver weg van deze wereld, nee, hier, precies hier, in deze wereld. Het kind, nu veilig bij mij, kan, misschien voor het eerst, nu ontspannen kind zijn. En niemand anders is voor haar welzijn verantwoordelijk. Vooral in de periode thuis na de eerste 3 maanden participatie, een tijd van integratie en verdieping, wordt de nieuwe stevigheid in de basis en de liefde, compassie voor mezelf steeds voelbaarder. Vreugde, grote vreugde.

Goed, ter afsluiting: Mocht het nog niet duidelijk zijn, de krachtplaats, Joke, het Elohim-Team is een bijzondere plek, zijn bijzondere mensen, die zich helemaal geven voor het welzijn van een ieder en de participanten in het bijzonder. Een krachtplek die mensen aantrekt die bereid zijn om naar zichzelf te kijken, en de reis van het bekende naar het onbekende aan te gaan. En de participatie formule is heel krachtig en goed afgestemd: Met de satsang of themabijeenkomst waar van alles geraakt wordt en
wat je vervolgens door je heen laat werken terwijl je met elkaar en soms alleen aan de slag gaat.

Gewoon alle mogelijke klussen doen; pauzeren, koffie, lunch, thee; moe, blij, geïrriteerd raken, even huilen, lachen, veel lachen, gewoon deelnemen aan het alledaagse gebeuren, dat is een heel
vruchtbaar mengsel, waar voor een ieder gebeurt wat er wil gebeuren - op maat gemaakte ondersteuning.
En nee, het is niet altijd leuk, het is niet het paradijs, maar het is een geweldige ‘groei en transformatie plek’ - ik ben blij dat ik mezelf dit gegund heb.

Met dank aan Joke, het team, mijn mede-participanten, mezelf, andere
bewoners en bezoekers van de krachtplaats groet ik jullie van buike, hoofde
en harte, alles Liebe, Petra

Gratis meewerk 5 daagse
Met 10 andere geweldige vrouwen, gelijk en toch allemaal anders, vijf dagen gevuld met een lach en een traan, vriendschap, zorg, raad en daad. Ze vormden voor mij rolmodellen en spiegels.

Ik heb de klussen(4) daagse als erg fijn ervaren.
Ik heb mogen ervaren wat het met mij doet als ik opdrachten krijg en moet samenwerken. Samenwerken heb ik mijn hele leven gedaan en hier nooit hinder aan ondervonden, maar merkte de laatste jaren steeds meer dat ik het niet fijn vond om mij te comprimeren aan wat een ander wil. Nu kwam er oude boosheid omhoog: hoezo moet ik doen wat een ander mij opdraagt? Na die dagen merkte ik dat ik het toch fijn vond om samen te werken, het was oud afzetten tegen, niet gehoord zijn vroeger.

Ik heb veel oude patronen los kunnen laten. Ik heb voor mijzelf kunnen kiezen.
De satsang heb ik als een waardevolle aanvulling ervaren, het eten was goddelijk ;-)
De groep heb ik over het algemeen als prettig ervaren.

Hartelijke groet,,Janet Veen

Droom duidend op verschuiving naar verlichting

Vlak voor het slapen gaan, praat ik wel eens  met Sananda (grotere Zelf van Jezus).  Op een avond  vraagt hij me of ik alles wil loslaten. Dat is wel veel, denk  ik. Vanuit mijn gevoel zeg ik volmondig  ‘ja’.
Vlak voor ik in slaap val, zie ik een kruis in het witte licht staan.

Dan  droom ik over mijn ouders (die allebei al zijn overgegaan). Over mijn vader verneem  ik dat hij op weg is  naar Perzie. Op de fiets!  Ik hoor in mijn droom zeggen dat het onduidelijk is waarom. Alsof mijn hoger bewustzijn dat tegen mij zegt.

Ik ben in het ouderlijk huis en mis mijn moeder vreselijk. Ze is er niet, heeft ons ‘zomaar’ verlaten. Ineens duikt ze weer op en komt ze even op bezoek. Ze is helemaal niet in haar moederrol. Ik zie een  leven van haar in het zuiden, daar is ze in  een café terechtgekomen. Ik zag haar als een totaal andere vrouw, mondain en zelfbewust. Ik hoor dat ze verliefd is geworden op de cafébaas. Ik vroeg waar ze nu woont. Ze wil het niet vertellen, maar ik weet dat het in Italië is.

Dan vertrekt ze weer. Ik voel me heel erg verlaten. Mijn broers en zussen zijn in mijn omgeving maar ik heb niet echt contact met hen.

Ik , Catherine, (word bij mijn doopnaam genoemd ),  krijg als enige het bericht dat mijn vader door roofmoord om is gekomen in Zuid Afrika. Ik voel me intens verdrietig en weet nu dat zijn fietstocht naar Perzie een boetedoening was die  ten einde is gekomen. Ik  ben blij voor hem. Zijn lichaam komt aan in NL, hij is weer thuis en mij word gevraagd hem te identificeren. Mijn broers en zussen zijn er ook.  Ik hoef niet in de kist te kijken want weet dat het mijn vader is die in de kist ligt.

Ik word half wakker en zie een boek met lege bladzijden. Mij word gevraagd er iets in te schrijven. Ik heb mijn vader bedankt en gezegd dat hij evenzeer een Goddelijk wezen is, helemaal vol-maakt.

Later droom ik door dat ik op het dak van ons ouderlijk huis kruizen moet reinigen. Mijn broer Luc is in de buurt en lijkt me te helpen. Op het laatst ben ik ook bezig met het kruis waar Jezus aan hangt. Ik sta er vlakbij een veeg het kruis nog even schoon aan de linker zijkant.

antw. Joke ElZiam Nootebos

Lieve Karin,

Dit heeft met de volgende stap te maken in het verlichtingsproces. Het doorzien en loslaten van alle levens samen met je familie/vrienden/zielenmaten, al het karma en moois van samen. Loskomen van het rad van wedergeboorte, niet meer hoeven ingaan op nieuwe karmische lessen en vrienden of hulp geven, ook al trekt zo'n (nieuwe of oude) band of doel nog. Je lichtlichamen, persoonlijkheid en ziel laten nu of later ook alle levensdoelen los. Het levensdoel is nog zo'n (eerst wenselijk en noodzakelijk voor de Weg) verlangen waardoor we aards geïdentificeerd blijven. Tijdens je participatie bij het Elohim Centre leerde je o.a. de identificatie met je mind los te laten en stond je te toe te oefenen en vallen in je kristallijnen Zelf, hetgeen een hele verruimende en bijzonder moedige stap/fase was. Het ik-centrum en de lichtlichamen (verleden levens, gedeelde doelen en banden) onthechten van de groep maakt eerst eenzaam en verlaten en geeft daarna Alles.


Alles onthechten (meer thema's) maakt je VRIJ. VRIJ om de Divine te worden die in je woont en universeel aangestuurd te worden waar je zult werken en Zijn. Daar word je dan ook altijd blij van. Je ziel, persoonlijk gevoel en mind bepalen straks niet langer. Dat brengt voor altijd het leven vanuit essentie met de grootste innerlijke vreugde, liefde en zorgeloosheid, voorbij aan alle aardse verbondenheid. Lichtlichamen en banden sturen en bepalen je leven steeds minder naarmate al dergelijke thema's loslaten. Daardoor kun je je ook weer meer verbinden indien nodig, omdat je WERKELIJK VRIJ bent en op het Kosmisch Plan, leeft. Na dergelijke onthechtingen zul je de komende jaren je identificatie ervaren met het Eeuwige in je en het deel van ALLES zijn, de sferen, de sterren, de aarde, elk mens. ALLES. Er is geen groter GELUK dan dat te zijn. Zo vind Godrealisatie uiteindelijk plaats.
Ik hoop dat je hiermee verder kunt prachtige Karin,

Alleliefs Joke

Ja, ik herken een teamgevoel, het gevoel dat wij er allemaal voor hetzelfde zitten schept een band en ik vind het interessant om ieders processen te horen, de herkenningen en de effecten die wij soms op elkaar hebben. Mij komt het ook ongedwongen over, als de een zin heeft om te gaan fietsen, wandelen of iets te eten is het allemaal prima. Als  we met z’n allen zitten ook. Er is geen ‘agenda’ en dat bevalt mij. Het verschil tussen werken in een team en alleen wordt steeds minder omdat ik meer mijzelf aan het worden ben. Ik ben heel blij met jullie!

Groetjes xxx Celeste

Dag Joke,

Dank je wel voor het flesje pillar of light wat ik vorige week gekregen heb. Je was met vakantie en je had heerlijk weer. Ik wil je wel van alles vertellen van wat ik voel, ivm de afgelopen zelfrealisatieparticipatie maar onder woorden brengen vind ik niet makkelijk.

Ik dank je voor de 3 maanden zelfrealisatie die ik nu achter de rug heb. Het heeft mij een ontzettend eind op weg geholpen. Ik ben nu zover gekomen dat ik voel of iets wel of niet resoneert met mij. Ik zie nu in als mijn kleine ik om de hoek komt kijken, om allerlei bezwaren en angsten naar voren te brengen. Dat wil niet zeggen dat ik hier geen gehoor meer aan geef, maar vaak zie ik op een later moment in dat het mijn kleine ik is die dit naar voren brengt. Ik heb het gevoel van eenheid mogen ervaren. Ik heb geleerd er te zijn voor mijn kleine meisje, dat vind ik eigenlijk nog het belangrijkst. Ik heb het gevoel dat dit de sleutel is tot alles. Dat wil niet zeggen dat alles nu van een leien dakje loopt, maar ik herinner me het nu steeds vaker. Je afgewezen voelen, betekent dat je je zelf afwijst, zo had ik het nog nooit bekeken, wat een prachtige les. En als ik maar even dit gevoel voel opkomen, ja dan keer ik mij tot mijn kleine meisje en laat haar weten dat ik er voor haar ben.

Het was heel fijn met de andere participanten samen te zijn, zo met elkaar te kunnen delen, want je bent allemaal met hetzelfde bezig. Hierdoor ook te leren en inzichten te krijgen.

Bij elke satsang die er was kwam er wel een inzicht boven, er zijn zoveel “kwartjes” gevallen
Elk gevoel mag er zijn, leuk of niet leuk, dat had ik toch nooit gedacht. En het graafwerk, van wat zit er onder een bepaald gevoel, wat in mij maakt dat ik nu dit of dat voel, is het angst, boosheid, verdriet en dan weer verder voelen. Dan kan het soms zomaar oplossen. Het leren oordeel loos te zijn, waardoor je niet in de afscheiding komt, maar alles mag er zijn. Dat heerlijke eenheidsgevoel te mogen ervaren tijdens satsangs en het dan vaak ook kunnen vasthouden.

Mijn laatste satsang was met Rene en het bracht mij het prachtige inzicht om toch vooral dankbaar te zijn voor de maskers die je afzet en de oude jassen die je uittrekt. Ze hebben mij in dit leven wel gebracht waar ik nu ben.

Ik heb deze laatste dagen van de zelfrealisatie participatie met heel veel liefde kunnen werken. Eenheid voelen en de liefde voor het centrum voelen en voor jullie de mensen die dit mogelijk maken. Misschien komt dit ook door de workshop levensbestemming en de keelchakra workshop. In de laatste workshop werd ik omringt door kabouters die zo blij waren met mij in de tuin. Hoe is het mogelijk dacht ik op dat moment, ja ja toch nog even twijfelen aan jezelf, maar dit twijfel verdween al gauw hoor.

Het voelt voor mij goed om nu even te stoppen met de zelfrealisatie, omdat de situatie het meebrengt om weer even thuis te zijn. Ik ga het wel missen, dat weet ik nu al.

Ik dank het hele team, recht uit mijn hart

Liefs Liesbeth

Leven met M&M's

Iets schrijven over deelname is best lastig. Mezelf blootgeven, echt laten zien, is een groot thema. Liever wat afstand bewaren en niet echt bezig zijn met zware zaken als levensbestemming. Helaas is ontsnappen niet mogelijk.

De klussenlijst is lang, maar eigenlijk best aangenaam. Schoonmaken is zeker niet mijn hobby, maar als ik met water mag spelen, wordt mijn jongetje erg blij. En in de tuin blaadjes verzamelen voor in de thee is gewoon leuk. De braam is een olijk struikje (‘wij zijn ook lekker in de thee', aldus de jongste en groenste blaadjes die ik eigenlijk wilde overslaan), de goudsbloem is gewoon mooi en de vrouwenmantel kan zonder een woord te zeggen precies vertellen waar ze goed voor is. En zo gaat alles lekker zijn gangetje, zonder noemenswaardige incidenten.
Met uitzondering dan van het omscheppen van de composthoop. De instructies die ik heb gekregen, waren natuurlijk niet volledig, maar wat ik heb ontvangen bleek ik verkeerd te hebben begrepen. Sta je daar een halve dag te ploeteren, blijkt het niet af te zijn en moet je de volgende dag verder scheppen aan die stinkende berg biologische afval. Wie bedenkt nou zo iets? Wie laat mij met mijn kosmische bewustzijn zulk aards werk verrichten? En dan ook nog eens helemaal in mijn eentje! Natuurlijk wil ik graag alleen zijn, zelf alles zonder hulp uitvinden en mijn eigen conclusies trekken, maar de composthoop? Het is duidelijk dat ik in de steek wordt gelaten. Door vader, door moeder, door alles en iedereen, en dat maakt mij woedend. En ik vloek en ik tier op alles en iedereen, behalve op mijzelf. En ik begrijp het niet.

Weken later, weer thuis, zit ik me voor te bereiden op weer aan het werk gaan na er vier weken tussenuit te zijn geweest. Weken, voornamelijk doorgebracht op het Elohim Center. En ik herinner mij al het goede. En ik herinner mij de composthoop. En ik vloek en ik tier. En in de nacht herinner ik mij de satsangs met Joke (briljant) en de satsangs met Bianca (prachtig) en alle ontvangen coaching, en de meesterschapbijeenkomsten en alle healing en de workshops en alle ontmoetingen met allemaal prachtige mensen. En uiteindelijk ontmoet ik ook mijzelf. En het kwartje valt. Ik zie mijzelf en intuïtief begrijp ik mijn gedrag, mijn drijfveren. En ik zie hoe de Kosmos alles op mijn pad zet om van te leren, steeds opnieuw de mogelijkheid creërend te groeien. En weer ben ik ziedend van woede. En ik vloek en ik tier. En dan valt alles geheel onverwacht stil. De woede is weg. En wat er onder zit wordt duidelijk en ik voel het: angst. De angst om in je eigen kracht te gaan staan, om neer gesabeld te worden. En ik voel hoe er iemand tegen mij aan kruipt en me verwarmd. En als ze een paar tellen later weer weg is, voel ik weer dat ik niet alleen ben. Dat er in mijn aura nog een wezen aanwezig is dat bescherming geeft en me laat weten dat angst niet nodig is. Dat alles kan worden overwonnen. En ook de angst valt weg en ik slaap nog een paar uurtjes. En in de ochtend sta ik op en ga naar mijn werk. En daar is alles zoals het altijd is geweest. En tegelijkertijd is alles veranderd. Want ik ben veranderd.

Wat er verder allemaal nog komen gaat, weet ik niet. De deelname gaat nog een tijdje door. En hopelijk zal dat gaan zoals mijn motto dat weergeeft: community is leven met M&M's. Metatron leidt mij, Michaël beschermt mij, Meisje houdt van mij.

Gerard Methusalem ter Haar
29 september 2010

PS: op de krachtplaats ben ik laatst door Gaia aangesproken. Ze heeft een vraag, waarop ik helaas het antwoord nog steeds schuldig ben. Misschien kan één van jullie haar helpen. Zij vraagt waarom er geen echte mannen meer op de wereld zijn.

 Tijdens het verblijf en werk merkte ik nog intensiever, in tegenstelling tot mijn aanwezigheid op de workshopdagen, de subtiele, krachtige, transformerende werking van de op het Elohim aanwezige energie.

Door er alleen al aanwezig te zijn met mijn handelingen/taken, worden heel subtiel onbelichte stukken helder en kunnen dan worden omgezet.

Marion

klussen 5 daagse 3 t/m 10 april 2009

 
Eind vorig jaar vertelde Joke dat er zoveel werk te doen is, in en rondom de gebouwen van het Elohim Centre en ook in de Helende bezoekerstuinen. Het werk komt nooit af en het Centre leek te roepen om ondersteuning. We kregen het plan om eens een hele week in het voorjaar te gaan klussen. Twee vrijwilligers waren er al: Derk en ikzelf. Ook Rinke, die zo nu en dan een dag komt klussen leek het een goed plan. Na een oproep in de nieuwsbrief van december 2008 kwamen er wat aanmeldingen. "Ik kan alleen het weekend, kan dat ook?" was een veelgestelde vraag. We namen het besluit om een hele week te plannen en iedereen binnen die week te laten bekijken welke dagen het beste uitkomen. Joke en Derk maakten een planning van de werkzaamheden, en ineens was het zover...

Help, waar was ik aan begonnen... Er zijn 200 klussen op een lijst en die krijgen we nooit af...

Op vrijdagmiddag om 13.00 uur stonden dertien mensen klaar om 'instructies' in ontvangst te nemen. 's Morgens is iedereen aangekomen, tijdens de koffie om 11.00 uur kennisgemaakt en daarna volgde een wandeling langs alle werkzaamheden. De stemming kwam er meteen goed in, toen werd door Peter gelijk het "201 ste klusje" werd gecreëerd: er viel een elektriciteitshokje om op de camping.

De klussen vorderden boven verwachting, het was dan ook negen dagen lang prachtig weer. Eén dag een paar buien en daarna weer volop zon! In het weekend met z'n allen in de Helende Tuinen gewerkt, wieden in de chakratuinen, beelden schoonmaken met zeep en een tandenborstel (voor de hoekjes), elektriciteitshokjes op de camping gerepareerd en geschilderd, toiletgebouw geschilderd, speelhuisje op de camping van binnen en buiten schoongemaakt en nog veel meer.... Na afloop een flinke eetlust en er werd dan ook iedere avond heel lekker gegeten. We hadden een paar geweldige koks in ons midden!

Op maandag bleven we over met z'n vijven. Weer heel anders werken: we gaan beginnen aan de creatie van een nieuwe krachtplek in de tuin: de Moeder Aarde Godin plek. Dat begint met puin storten in een ronde bak, daarna kwam de cementmolen en kruiwagens vol zand en grind. De Godin keek lachend toe en de energie begon op de plek al te veranderen. Dat gebeurde gaandeweg de week steeds weer! Met sjamanentrommels en soundhealing werd de plek steeds meer in de energie gezet. Veel verdriet komt uit de aarde omhoog, ik kreeg het gevoel "Moeder Aarde met de energie van de walvissen" omhoog te zingen. Een bijzondere en zeer indrukwekkende ervaring op donderdagavond, met het vuur en de volle maan! De krachtplek hebben we op aanwijzingen van Joke voorzien van de maan- en astrologische tekens. Ze is nog steeds in ontwikkeling. Binnenkort gaan we weer eens kijken....

Wat erg leuk was, dat in de loop van de week steeds meer mensen terugkwamen, die in het weekend naar huis waren gegaan. Dat was een gezellig weerzien en men stak meteen de handen uit de mouwen! De voorkant van groepsaccommodatie Happiness staat weer goed in de verf en het tuinhuisje is geschuurd en gebeitst. Dit moest af, op de laatste werkdag en men wist niet van ophouden....

Arie, Carolien, Derk, Elise, Jean-Noël, Franci, Joke, Marcel, Marie-Christine, Mathilde, Peter, Rinke, Rita, Sofie: bedankt! Voor het werk natuurlijk, maar ook voor alle gezelligheid en saamhorigheid! In september gaan we weer en ik hoop dat we dan weer net zo'n gemotiveerde groep bij elkaar kunnen brengen.

Veel lieve groeten van Mieke en Derk Buiter

- Ik zag er tegenop in een groep te functioneren, ben er nooit helemaal mezelf, maar hier bij het Elohim Centre is het heel anders. De 5 daagse klussengroep was een welkome ervaring en leerde mij dat ik veilig kan zijn in het hart van anderen. Op mezelf en bij mezelf kan blijven. Ik weet nu ook dat ik vanuit een volledig open hart deel kan nemen aan een groep.

- Mijn krachten worden gezien, mijn zwaktes ook maar ik word er niet op afgerekend, integendeel, mij wordt geleerd hoe ze te transformeren of aanvaarden zonder dat ik kritiek voel. Ik leer nu ook op mijn werk uit mijn schuilplaats te komen en een ruimte voor anderen te zijn.

- Altijd voelde ik direct hoe anderen roddelden over iemand en vond dat vreselijk. Daardoor kon ik nooit ergens lekker werken. In de energie van het Elohim Centre kan ik ook mijn subtiele, gevoelige zelf open houden en leef ik veel meer mijn totale zelf. Nu pas ben ik eraan toe te merken dat mijn eigen gedachten vaak oordelen en ik in gedachten eigenlijk hetzelfde doe als wat anderen letterlijk doen en waaraan ik zo'n hekel had. En in de veiligheid van mijn groepsmaatjes kreeg ik dat oordeelloos terug. Zoiets helpt!

- Eindelijk kom ik uit mijn hoofd, voel ik innerlijke rust en blijheid, hoor ik de vogels echt en voel ik me in mijn lichaam. Ik voel me vitaal en nu pas heb ik het gevoel dat mijn leven zin krijgt. Ik voel een doel.

- Ik weet nu hoe ik het ga aanpakken in mijn organisatie. Ik heb een visioen gehad en zie het helemaal voor me. Het staat er al!

- Ik kwam vol verwarring aan maar word weer helder. Ik weet nu wat ik op te lossen heb in mijn relatie thuis en met mijn collega's.

- Mijn gezondheid is door het 5 daagse verblijf sterk vooruit gegaan en ik leef beter in mijn bekkengebied.

- Doen vanuit Zijn; nu snap ik wat bedoeld wordt ...

- Ik heb gemerkt dat mijn eigen ik-mening en gevoelens afnemen en ik transpersoonlijker ben sinds ik participeer  bij de "zelfrealisatie i.d. praktijk".

De klusdagen hebben mij zeer veel goed gedaan. Er gebeurt ontzettend veel hier. Bedankt dat je de mogelijkheid biedt om op deze wijze op de krachtplaats te verblijven. Vooral de fysieke arbeid doet dan goed. Dan kun je niet met je hoofd mekkerend en mopperend blijven hangen in een geestelijk proces.
Na de Masterclass wil ik nog een week bij Elohim op de krachtplaats verblijven op de camping (lekker de buitenlucht) zodat alles weer goed kan integreren.

Ongeveer 5 jaar geleden zette ik mijn eerste voetstappen in het Elohim Centre. Het voelde indertijd als een 'thuiskomen' en tegelijk vond ik het eng omdat ik bang was mezelf te verliezen. Vanuit het veilige gevoel van 'thuiskomen', kon ik mij op mijn manier, in mijn tempo en dicht bij mezelf, stapje voor stapje ontwikkelen naar iets waar ik diep in mij een groot verlangen naar had, naar het Goddelijke dat in mij zit, naar meZelf. Ik ben op weg gegaan en heb mezelf leren kennen in mijn weerstanden, angsten, verwachtingen, oordelen, needs, verdriet maar ook in vreugde en liefde. Ik voelde me steeds liefdevoller en levendiger worden, er is ruimte voor wat er is. Het proces is gaande en is niet te stoppen. Ik voel de liefdevolle krachten van de aarde en de kosmos om me heen. De spirit van het Elohim Centre draag ik met me mee zonder mezelf te verliezen. Ik ben sterk genoeg! Nu ik dit opschrijf, springen de tranen in mijn ogen. Het is een erkenning voor mezelf met diepe dankbaarheid voor alles, ik voel me een geluksvogel dat ik ooit mijn eerste stappen in het centrum zette en de kans heb gekregen om mijzelf op mijn manier en in mijn tempo in liefde te mogen ontwikkelen.
Ik weet dat ik het uiteindelijk zelf doe, maar ik voel de behoefte om te zeggen dat ik veel aan het Elohim Centre, jou en het hele team te danken heb. Daar ben ik dankbaar voor.
Groetjes L

E:info@elohim-centre.org