Liefde belichamen, hoe doe je dat? Wat brengen zielenrelaties?

In mijn 26-jarig huwelijk ben ik zorgzaam en vriendelijk en denk ik dat dat liefde is. Enkele jaren na mijn scheiding ontmoet ik mijn tweelingstraal en word ik ten diepste heen en weer geslingerd tussen het donker en licht in mij. In die tijd blijft er niets meer overeind van wat ik dacht wie ik was. Mijn liefde voor hem, die ik tevens voelde als mijZelf, wordt mijn nieuwe basis van bestaan. Een liefde die steeds groter wordt vooral doordat hij er niet echt voor mij is. De tederheid en het open delen van alles wat er in me rondvoelt, het blootgeven, laten gaan en het intense mededogen; mijn liefde wordt een oceaan die mij niet meer kan beschermen maar aan wie ik me moet overgeven. Ik ben bereid te breken en me volledig open te stellen door de intensiteit van mijn tweelingstraalliefde. Ik zeg "ja" tegen complete overgave.

Gelukkig zegt mijn straaltje niks, wat in zijn geval "nee" en nauwelijks nog ontmoeten betekent
Ontelbare malen scheurt en huilt daarna mijn hart van verdriet, gemis, wanhoop en pijn. Ik ben mijZelf, mijn andere ik kwijt die ik eindelijk, na vele levens, dacht weer gevonden te hebben. Iemand die zo vertrouwd is als mijzelf. De intense hartenpijn, doet mij eindelijk breken waardoor ik Liefde word en door het Oneindige veld van Liefde wordt omhelsd.

Dan ontmoet ik de donkere hoeken van mijn ziel; jaloezie, trots, afgescheidenheid, me tekort gedaan voelen, illusies maken, boosheid. Alles is als een immense kracht die niet te stoppen lijkt, me nooit eerder overkomen is en me heen en weer slingert tussen liefde, hoop en pijn. Ik leer de demon van mijn wenslichaam kennen en tem hem door mezelf als een kat op het spek te binden. Ik bel mijn straaltje op en verheug me langs te mogen komen. Als ik dicht bij hem op de bank zit kunnen mijn vingers niets anders dan hem strelen, mijn lichaam niets anders dan vereniging wensen en mijn ziel zit in de eerste minuut al bij hem op schoot. Pratend over koetjes en kalfjes en zijn terughoudendheid en spel voelend, wil ik toch mijn hulpeloos verlangen ten diepste toestaan, verkennen en voelen. Waar kan ik verlangen beter leren beheersen dan in deze meest lastige nabijheid... Na een paar keer "oefenen", flinke pijn lijden en toch ook zo genieten van het samenzijn, kan ik thuis, zonder zijn nabijheid of enig contact, steeds beter mijn gedachten en gevoelens toestaan maar toch beheersen. Ik voed ze niet langer. Dit voelt heel anders dan het wegstoppen, dit loutert!
Het heen en weer geslinger houdt op, net als hoop en illusie. Pas na 2 jaar zie ik innerlijk niet alleen zijn licht, ziel en schoonheid maar ook zijn donkere kanten en leer ik mezelf te respecteren en eren in mijn meest subtiele schoonheid.

Vervolgens keert Liefde terug met de kracht van eeuwigheid
Mijn hart en geest gaan weer open voor hem maar niet als persoonlijkheid. Nu is hij deel van een veel grotere Geheel waartoe ook onze gezamenlijke overziel behoort en wordt Liefde transpersoonlijk en universeel.
De Liefde doet me steeds dieper in de Oneindige Liefde opgaan en opent poorten van mijn hart die niet meer dicht zullen gaan. Er ontstaat hartstochtelijke Liefde en mededogen voor alle mensen, al het leven, zorgzaamheid en goedheid die niets te maken heeft met opvoeding en aanpassing. Nu ken ik een Liefde die veel groter is dan persoonlijke liefde en zie ik het geschenk van zijn ziel pas goed!

Door Liefde ben ik gaan voelen en accepteren wat er in de donkere hoekjes van mijn eigen ziel en gedachten leeft en wordt ik ook daarover oordeelloos.

Deze oneindige Liefde wil ik niet meer inruilen voor een persoonlijke liefde want ik voel dat dit kleiner is en ik de grootheid die me nu omgeeft veel te veel zal missen. Ik stel me niet open voor nieuwe relaties en ben bang voor slechts overgave aan een persoonlijke liefde waarbij de ander mijn "God" wordt terwijl er een veel grotere God is. Ik wil me beschermen tegen de intensiteit van persoonlijke liefde en de energie die emoties kosten. Nu ontbreekt me niets en ben ik volkomen "gevuld".

Toch vermoed ik dat ik ooit nog de uitdaging zal moeten aangaan van me opnieuw verliezen in menselijke liefde. Ben ik bereid om opnieuw zo open te zijn dat mijn hart vele malen gebroken kan worden om die Ware, oneindige Liefde te ontmoeten en belichamen in een persoonlijke liefde? Ik weet het niet nu mijn onschuld en vertrouwen in partners zijn beschadigd en ik me liever bescherm. Alleen als de Liefde komt zal ik het weten en vertrouwen hebben. Hoe zal het zijn om geen persoonlijke liefde meer te projecteren, geen verwachtingen meer te hebben, open, vrij en afgestemd te blijven op de oneindige Liefde binnen een relatie? Of vergeet ik dan opnieuw mezelf, God, de universele Liefde, dienstbaarheid en het gevuld zijn door de grootheid van het bestaan?